«Ουαίαιαι... υμίν υποκριτές και...» , κι αυτό το ουαί μου βγαίνει απ' τα πιο σκοτεινά βάθη του μυαλού και της ψυχής μου σαν πολεμική κραυγή. Και τη βγάζω για να μην αυτοδικήσω όποτε και όπως δε θα μπορέσω να ζέψω την οργή μου σε κείμενο. Ελπίζω κι άλλες γυναίκες πολλές, αλλά κι άλλοι άντρες πολλοί, να αισθάνονται ότι αν δεν επιδιώξουμε μια οργανωμένη αντίσταση στη φρίκη, τότε τέτοια ζητήματα κοινωνικής αποστροφής θα λύνονται μόνο στην κόλαση.