Αν, έστω, λίγο γνώριζες τον Τάκη… εύκολα θα μπορούσες να γράψεις
βιβλίο. Ολόκληρο. Όχι για το «φευγιό» του, μόνο. Ή το πληθωρικό,
συνθετικό του έργο. Έντεκα του Μάρτη, τρέχοντος -τρέχει, τρέχει… έτρεξε,
Τάκη ο χρόνος, έτρεξε- έτους. «Γιάννη μου το μαντήλι σου, τι τόχεις
λερωμένο… Το λέρωσε…». Που πόνεσε. Πολύ. Όλη την Ελλάδα. Και που εγώ,
δυσκολεύτηκα. Να γράψω. Πάρα πολύ. -«Γιατί… Τι να γράψω, είπα». Που να
μην έχει γραφτεί για τον Τάκη. Αυτές και όχι μόνο, τις ημέρες- Άντε το
βαφτιστικό του, να μην το ξέρουνε πολλοί…