Επιλογή γλώσσας

Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2020

Οσο «ακραίος» είναι ο φασισμός, άλλο τόσο είναι και το σύστημα που τον γεννά

 


Αν και στη φυλακή, οι φασίστες εγκληματίες δεν έπαψαν να αποτελούν ένα πολύτιμο πολυεργαλείο στα χέρια του συστήματος. Μπορεί τώρα να μην αξιοποιούνται τα τάγματα εφόδου τους για την τρομοκράτηση της εργατικής τάξης, όμως τα προπαγανδιστικά επιτελεία του κεφαλαίου συνεχίζουν να «χτίζουν» τη «θεωρία των δύο άκρων», πάνω στο αποκρουστικό πρόσωπο του φασισμού. Στόχος τους είναι να ρίξουν λάσπη σε αυτό που ονομάζουν «άλλο άκρο»: Στη γνήσια λαϊκή πάλη και τον ριζοσπαστισμό των «από κάτω». Μια προσπάθεια που αντικειμενικά εξωραΐζει τους φασίστες και λειτουργεί ως πλυντήριο για την εγκληματική τους δράση, αφού τους ταυτίζει με ό,τι πιο πρωτοπόρο έχει γεννήσει η ανθρώπινη σκέψη: Την απαλλαγή της ανθρωπότητας από την εκμετάλλευση. Αυτή η προπαγάνδα δίνει αέρα στα πανιά των φασιστών, τους ξεπλένει και τους αποθρασύνει, επομένως αναλαμβάνουν μεγάλες ευθύνες όσοι επιμένουν στην ανιστόρητη ταύτιση φασισμού - κομμουνισμού, όσοι μιλούν για τον «φασισμό» που όπως λένε «δεν έχει χρώμα».

Δεν είναι μια παραφωνία

Και τι δεν διαβάσαμε αυτές τις μέρες από τα παπαγαλάκια που λιβανίζουν τη «θεωρία των δύο άκρων». Αφετηρία της προπαγάνδας τους είναι ότι ο φασισμός, επομένως και η ύπαρξη και δράση της ΧΑ, είναι μια «παραφωνία» στην αστική δημοκρατία. Είναι κάτι έξω από τα «όρια» ή κάτι που κινείται στα «άκρα» του συστήματος. Κι επομένως, σύμφωνα με τις αναλύσεις τους, η «εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος» είναι αυτή που θα αντιμετωπίσει τα «άκρα», όπως έκανε τάχα και με τη δίκη της ΧΑ. Στην ίδια λογική κινούνται και όσοι βαφτίζουν προκλητικά την εγκληματική φασιστοσυμμορία «αντισυστημική δύναμη», στέλνοντας τελικά το μήνυμα ότι «ακραίος» είναι όποιος αμφισβητεί το σύστημα, και ο νοών νοείτω...

Σημειώνεται ότι αυτός είναι ο «δεύτερος γύρος» αυτής της στοχευμένης προσπάθειας, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Θυμίζουμε ότι με αφορμή την πρόθεση κυβερνητικού αξιωματούχου να παραστεί στις γιορτές του μίσους στον Γράμμο, για την επέτειο της λήξης του εμφυλίου, που διοργανώνουν κάθε Αύγουστο οι νοσταλγοί των ταγματασφαλιτών, είχε ξεδιπλωθεί ένα αντίστοιχο μπαράζ δημοσιευμάτων, που κατέληγε σε χυδαίο αντικομμουνισμό, δίνοντας και τότε την καλύτερη πάσα στη ΧΑ. Και τι δεν έλεγαν για το δικαίωμα των αστικών δυνάμεων να «γιορτάζουν τη νίκη τους» στον Γράμμο αγκαλιά με τους φασίστες, ως απάντηση τάχα στις εκδηλώσεις του ΚΚΕ, με τις οποίες τιμά την Ιστορία της λαϊκής πάλης.

Γράφει για παράδειγμα προχτές μεγάλη αστική εφημερίδα, συνεχίζοντας στον ίδιο ντορό, και αναφερόμενη στη Γερμανία της δεκαετίας του 1930: «Ακόμα και τα εμβατήριά τους έμοιαζαν τραγικά (σ.σ. των κομμουνιστών και των ναζί) (...) Τελικά οι ναζί επικράτησαν και ανέβηκαν στην εξουσία (1933). Αλλά κοινό θύμα και των δύο ήταν η Δημοκρατία της Βαϊμάρης... Δεν υπάρχουν "σχετικοί" εχθροί της δημοκρατίας. Και τα δύο άκρα είναι από κοινού και εξ αδιαιρέτου οι απόλυτοι εχθροί της». Ενώ, άλλο δημοσίευμα απογείωνε την πρόκληση, λέγοντας ότι η αριστερά έφταιξε για την άνοδο της ΧΑ: «Η ελληνική αριστερά ευνόησε τη Χρυσή Αυγή με το να της προσδίδει μεγαλύτερη βαρύτητα από όση είχε (!) Με το να ασχολείται εμμονικά με ένα μάτσο ψυχοπαθείς», αναφέρει, προκαλώντας ανοιχτά τα θύματα των φασιστοειδών. Σε άλλο κείμενο θα βρούμε ένα ακόμα πιο χυδαίο τσουβάλιασμα, βάζοντας μέσα στο καλάθι και τους ισλαμιστές, με τον αρθρογράφο να λέει: «Εχθροί της φιλελεύθερης δημοκρατίας δεν είναι πλέον μόνο τα "δύο άκρα", αλλά ολόκληρο πολύγωνο: Ακροαριστεροί, ακροδεξιοί, χριστιανιστές, ισλαμιστές, εθνικιστές, λαϊκιστές, νατιβιστές, ριζοσπάστες...». Ενας αχταρμάς δηλαδή, και όποιον πάρει ο χάρος. Ο μόνος που μένει «άσπιλος» και «αμόλυντος» είναι το ίδιο το σύστημα, η εξουσία του κεφαλαίου, η μήτρα δηλαδή του φασισμού, των πολέμων, της δυστυχίας που ζει η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.

Τι προσπαθούν να συσκοτίσουν αναλύσεις όπως οι παραπάνω; Οτι ο φασισμός δεν είναι μια παραφωνία του συστήματος, δεν προκύπτει από κάποια δυσλειτουργία της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, αλλά αντίθετα είναι δικό τους παιδί. Η αστική τάξη είναι εκείνη η κοινωνική δύναμη που διαχρονικά αξιοποίησε τις φασιστικές δυνάμεις, τους έδωσε την κυβερνητική διαχείριση, εκτιμώντας τις υπηρεσίες τους. Αυτή η κοινωνική τάξη είναι που ανέβασε τους Μεταξάδες και τους Χίτλερ, οι βιομήχανοι και οι εφοπλιστές, οι τραπεζίτες και οι μεγαλέμποροι.

Το βασικό είναι ότι η σημερινή κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι μορφή άσκησης της εξουσίας της αστικής τάξης. Είναι στην ουσία της δικτατορία του κεφαλαίου. Ενα κράτος δηλαδή που λειτουργεί με απόλυτο κριτήριο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, των επιχειρηματικών ομίλων. Δεν παρεισφρέουν άλλα συμφέροντα σε αυτό το κράτος. Τα λαϊκά δικαιώματα διατηρούνται μόνο και για όσο δεν έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Οπου, όποτε και όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αυτά σαρώνονται, κι εμπειρία γι' αυτό το ζήτημα έχουμε μπόλικη.

Πρόκειται δηλαδή για κρατικούς μηχανισμούς, σάπιους εχθρικούς για το λαό, ανίκανους να τον προστατέψουν, να καλύψουν σταθερά και ολοκληρωμένα ζωτικές του ανάγκες, ικανότατους όμως στο να τον καταστείλουν για να περιφρουρήσουν το δίκιο του ισχυρού. Μέσα λοιπόν σε αυτό το κράτος και τους μηχανισμούς του βρίσκονται και οι ρίζες, οι διασυνδέσεις τέτοιων ομάδων. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς.

Ακραίο είναι το σύστημα που υπηρετούν οι φασίστες

Το κράτος του κεφαλαίου έχει δεσμούς αίματος με τη ΧΑ, γι' αυτό εδώ και δεκαετίες το μόρφωμα αυτό ήταν στην «εφεδρεία» μέχρι την κατάλληλη στιγμή. Μέσα στην καπιταλιστική κρίση η ΧΑ ενισχύθηκε συνειδητά για να δείχνει ως εχθρούς τους μετανάστες, να αναλαμβάνει ρόλο «μπράβου» για μεγαλοεργοδότες, να επιτίθεται σε συνδικαλιστές εργάτες, να προβάρει κοινοβουλευτικά κουστούμια, γιατί όχι και αυριανής κυβερνητικής χρήσης. Επομένως, όσο ακραία είναι η φασιστική ιδεολογία, άλλο τόσο ακραίο είναι και το σύστημα που αυτή υπηρετεί, ο καπιταλισμός. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί ότι οι φασίστες δεν έχουν λείψει από κανένα καπιταλιστικό κράτος τα τελευταία 100 χρόνια; Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το ότι δεν υπάρχει «αιχμή» στην προπαγάνδα των φασιστών που να μην έχει βρει θαλπωρή στα ίδια τα αστικά επιτελεία: Ο αντικομμουνισμός, ο ρατσισμός και η ξενοφοβία, η επίθεση στη συνδικαλιστική δράση και το οργανωμένο εργατικό κίνημα, η λογική της ταξικής συνεργασίας είναι μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το σύστημα, η ίδια η ΕΕ διαθέτει «ζεστό» χρήμα εκατομμυρίων ευρώ για την αναθεώρηση της Ιστορίας. Για να «τεκμηριωθεί» η βρώμικη προπαγάνδα της εξίσωσης του φασισμού με τον κομμουνισμό, μέσα από διάφορες μελέτες, πανεπιστημιακά προγράμματα και συγγράμματα, εκδηλώσεις, μουσεία που αποτελούν φωλιές της ιστορικής παραχάραξης. Τα απόνερα αυτής της προσπάθειας να εμφανιστεί η αλήθεια με τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω, βλέπουμε στην Ελλάδα αυτές τις μέρες. Στο όνομα αυτής της κατάπτυστης πολιτικής, δίνεται κάλυψη στην αποκατάσταση ναζιστών αξιωματούχων, όπως συμβαίνει σε χώρες της Βαλτικής και την ίδια στιγμή Κομμουνιστικά Κόμματα υφίστανται απαγορεύσεις και διώξεις. Με τις ευλογίες της ΕΕ, ακροδεξιά και φασιστικά μορφώματα μπαίνουν σε κυβερνήσεις, εντείνοντας τον αυταρχισμό σε βάρος των λαών.

Σε αυτήν την αθλιότητα έχουν βάλει το «χεράκι» τους όλα τα αστικά κόμματα. Η ΝΔ, με κάθε ευκαιρία, διακινεί την εξίσωση φασισμού - κομμουνισμού, στο όνομα της αντιμετώπισης της «βίας από όπου κι αν προέρχεται». Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υπογράψει μία προς μία όλες τις σχετικές κατευθύνσεις της ΕΕ, με πιο πρόσφατη την αντικομμουνιστική διακήρυξη στο Σιμπίου της Ρουμανίας. Και οι δυο μαζί έχουν βάλει το χέρι τους στο ξέπλυμα της φασιστικής οργάνωσης, είτε μέσα από τις διασυνδέσεις τους μαζί της, είτε μέσα από διάφορα χαριεντίσματα. Και οι δυο την ανέχθηκαν ως δύναμη κρούσης σε βάρος της εργατικής τάξης, της παρείχαν διάφορες διευκολύνσεις, είτε στη Βουλή, είτε στην Τοπική Διοίκηση. Και σήμερα, που η σαπίλα αυτού του μορφώματος δεν κρύβεται με τίποτα, που το εργατικό - λαϊκό κίνημα κατάφερε να την απομονώσει, τη δείχνουν πάλι σαν έναν «εχθρό του πολιτεύματος» για να στοιχίσουν τους εργαζόμενους στο «μικρότερο κακό». Για να επιβάλουν την «εμπιστοσύνη στους θεσμούς» ή στο «τείχος δημοκρατίας» ως δικλίδα προστασίας από «ακραίες καταστάσεις».

Οποιος ψάχνει όμως για «άκρα», ας κοιταχτεί στον καθρέφτη. Γιατί ακραίο είναι το ίδιο το σύστημα που υπηρετεί. Το σύστημα που υποθάλπει το μίσος ανάμεσα στους εργαζόμενους, που έχει στην ημερήσια διάταξη τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, την προσφυγιά και τη μετανάστευση. Με αυτό το σύστημα πρέπει να ξεμπερδεύουν οι λαοί όλου του κόσμου, για να ξεριζώσουν μια και καλή όλα τα κεφάλια της «Λερναίας Υδρας» του φασισμού.


Δ.

1 σχόλιο:

  1. ....Ενώ, άλλο δημοσίευμα απογείωνε την πρόκληση, λέγοντας ότι η αριστερά έφταιξε για την άνοδο της ΧΑ: «Η ελληνική αριστερά ευνόησε τη Χρυσή Αυγή με το να της προσδίδει μεγαλύτερη βαρύτητα από όση είχε (!) Με το να ασχολείται εμμονικά με ένα μάτσο ψυχοπαθείς», αναφέρει, προκαλώντας ανοιχτά τα θύματα των φασιστοειδών...... Εδω οι Καπιταλιστές προσφέρουν στους φορείς όλων των οπορτουνιστικών απόψεων χαρακτηριστικά που δεν έχουν για να τους ξεπλύνουν απο τα εγκλήματα τους σε βάρος του λαού και να τους ταυτίσουν με τους κομμουνιστές την στιγμή που είναι οι χειρότεροι Αντικομουνιστές δίδυμο αδελφάκι του φασισμού γνήσιο παιδί και αυτό του καπιταλισμού. Ο Οπορτουνισμός θρέφει τον φασισμό και το αντίθετο. ΣΟΣΙΑΛΦΑΣΙΣΤΕΣ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Tα σχόλια στο μπλοκ πρέπει να συνοδεύονται από ένα ψευδώνυμο, ενσωματωμένο στην αρχή ή το τέλος του κειμένου